Flashbacks







Ik had vanmorgen een afspraak met de dermatoloog in het Deventer Ziekenhuis.
Een mooi, helder en open gebouw met een duidelijke routing.
In de vijver er voor bloeide nog een laatste waterlelie.
Was er jaren niet geweest.
Terwijl ik er jaren geleden er samen met Bram heel veel geweest ben. 

Bij de entree rechtsaf voor bezoeken aan de cardioloog en neuroloog.
Linksaf voor bloedafname en röntgenfoto's.
Middenin de apotheek en daarvoor de kapper en het café waar we regelmatig koffie dronken.
Ik kende het nog goed bleek toen ik er naar binnen stapte.


Direct waren er flashbacks toen ik langs de afdeling cardiologie liep.
De cardioloog waar het totaal niet mee klikte.
Een andere cardioloog die aardig was maar niks kon vinden.
En de cardioloog die ons adviseerde om naar een ander ziekenhuis te gaan waar ze het misschien wel konden vinden.

Moeilijke momenten hebben we daar beleefd.
De acute opname na de laatste hartaanval.
Gesprekken  over de bypass operatie.
Onzekerheid en angst.
Opluchting ook. 
Mooie gesprekken met verpleegkundigen en patienten.
De wilsverklaring die we moesten halen om het traject van euthanasie in te gaan.
De arts, die met tranen in haar ogen zei dat hij volkomen wilsbekwaam was, maar dat ze het vreselijk voor ons vond.
Zijn opluchting daarna en mijn huilbui omdat ik wist dat het zou gaan gebeuren.


En daar moest ik aan denken toen ik daar liep. 
Aan al die jaren en momenten die we samen hebben meegemaakt. 
Dat we zo hebben gevochten samen. 
Dat ik zo voor hem heb moeten vechten.
En dat dat ook moest omdat je dat nu eenmaal doet als je van iemand houd.

Bij de dermatoloog bleek bij mij niks ernstigs aan de hand te zijn. Over een paar weken wordt er met stikstof een soort wrat in mijn gezicht weggehaald.


Na het bezoek aan het ziekenhuis even naar het graf van Bram.
Onverwachte tranen. 
Om die man waar ik dertig jaar zo verbonden mee was en nog steeds ben.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Fashion designer Eline Bouman

At home

Decision time